پزشکی روان شناسی مغز و اعصاب

نگاهی به فرآیند عجیب صحبت کردن با خودمان و صداهای درون سرمان

ما زمان زیادی را صرف گوش دادن به صحبتهای درون خود می کنیم. اما تا چه حدی مغز ما می تواند بین گفتار درون خود و صداهای تولید شده در زمانی که با صدای بلند صحبت می کنیم، را تشخیص می دهد؟
تحقیقات جدید نشان می دهد همانطور که مغز ما درگیر است، صحبت کردن با خودمان اساسا مشابه صحبت کردن افکار ما با صدای بلند است، بررسی این موارد ممکن است به پیامدهای مهمی در خصوص درک اینکه چرا افراد مبتلا به بیماری های روانی مانند اسکیزوفرنیا صدای خود را میشنوند منجر شود.
دانشمند دانشگاه نیوساوت ولز سیدنی و پژوهشگر نخستین دانشیارتوماس ویتفورد می گوید که مدتهاست تصور می شود که این توهم شنیداری-کلامی ناشی از ناهنجاری ها در گفتار درونی یا گفتمان درونی صامت اشخاص است.
پروفسور ویتروف، از دانشکده روانشناسی UNSW می گوید: « مطالعه در مورد این موضوع، ابزارهایی را برای تحقیق در مورد این فرضیه غیر قابل انکار ارائه می دهد.»
تحقیقات قبلی نشان می دهد که وقتی ما در حال صحبت کردن با صدای بلند می شویم، مغز ما یک کپی از دستورالعمل هایی را که به لب ها، دهان و صدای ما ارسال می شود، ایجاد می کند. این کپی به عنوان « افرنس کپی » شناخته می شود.
این کپی بمنظور پردازش صدا به منطقه ای درمغز فرستاده می شود تا به پیش بینی صدای شنیده شده بپردازد. این کار به مغز اجازه می دهد تا بین صداهای قابل پیش بینی که ما خودمان تولید کرده ایم، و صداهای کمتر قابل پیش بینی که توسط دیگران تولید می شوند، تبعیض قائل شود.
پروفسور ویتروف می گوید: «افرنس کپی واکنش مغز را به صداهای های تولید شده کاهش می دهد و همچنین بدلیل قابل پیش بینی بودن آنها منابع ذهنی کمتری را برای این صداها در اختیار می گذارد.
به همین دلیل است که ما نمیتوانیم خودمان را غلغلک دهیم. وقتی کف پای خودرا می مالم مغز من آن حس را پیش بینی می کند و به آن واکنش نشان نمی دهد. اما اگر شخص دیگری به طور غیرمنتظره بر روی کف پای من اصطکاک برقرار کند،آن حس در مغز پیش بینی نشده و واکنش نشان داده می شود و شاهد حس غلغلک خواهید بود .»
این مطالعه که در مجله eLife منتشر شده است، تعیین می کند که آیا سخنرانی درونی که همان فرآیند ذهنی داخلی است موجب تولید یک نسخه مشابه همراه با تولید کلمات گفتاری هست یا خیر.
تیم تحقیقاتی آزمایشاتی انجام داده اند تا عملکرد ذهن را در سخنرانی درونی مورد بررسی قرار دهند. به طور خاص، مطالعه خود را بر روی ۴۲ شرکت کننده سالم، با استفاده از روش الکتروانسفالوگرافی (EEG) انجام دادند که در این آزمایشات عملکرد مغز با توجه به صداهای تصور شده و صداهای واقعی مورد بررسی قرار گرفت.
محققان دریافتند زمانی که شخص در حال صحبت کردن درونی است، عملکرد مغز در برابر شنیدن صداهای بیرون به شدت کاهش می یابد. در واقع، زمانی که اشخاص با خودشان حرف می زنند صدایی در ذهنشان شکل می گیرد که شنیدن صداهای بیرون برایشان سخت می شود.
دانشیار ویتفورد اظهار داشت: با ارائه روشی مستقیم و دقیق برای اندازه گیری تاثیر گفتار درونی در مغز، این تحقیق در درک اینکه چگونه گفتار درونی در افراد مبتلا به بیماری های روانپزشکی مانند اسکیزوفرنی تاثیرگذار است، کمک می کند.
همه ما صداهای درون سرمان را می شنویم. شاید مشکل زمانی بوجود آید که مغز در گفتن چیزهایی که در ذهنمان شکل می گیرد، ناتوان بماند.

منبع: Talking to ourselves and voices in our heads

نظری بدهید